Digicted

Vanmiddag las ik Are you in danger of becoming a workaholic? op Lifehack wat mij even aan het denken heeft gezet over mijn eigen leven.

Het is voor de meeste mensen geen geheim dat ik graag werk in mijn bedrijven. Gelukkig maakt dat me nog geen workaholic, hoewel mijn ex-vriendin en verschillende goede vrienden wel eens geprobeerd hebben mij van het tegendeel te overtuigen. Daarom heb ik mijzelf even aan de volgende punten getoetst heb (de volledige uitleg bij ieder punt is te vinden in het artikel):

Workaholics are totally preoccupied with work.

Hoewel ik het veel over werk heb (als ik geen onderwerp kan verzinnen lijkt dit altijd iets makkelijks te zijn om over te praten), kan ik ook over heel andere onderwerpen praten. Zo heb ik altijd interesse in de cliché-ondewerpen als politiek, maar ook had ik ooit een gesprek over walvissen wat me altijd zal bijblijven.

Because workaholics devote so much time an attention to work, little or none remains for forming close relationships.

Hoewel ik alweer een tijdje alleenstaand ben, weet ik op zich nog wel relaties te onderhouden. Wel moet ik toegeven dat ik tegenwoordig alleen nog maar een select groepje goede vrienden zie (en heel veel mensen niet meer) en ook veel minder dan “vroeger”. Veel mensen met wie ik omga heb ik bovendien ook op de één of andere manier een werk-relatie mee.

Workaholics either don’t take vacations, or time off when they are sick, or they take their work with them.

Pas had ik één van mijn partners ’s morgens opgebeld dat ik niet naar kantoor kwam omdat ik me niet goed voelde. Ik heb echter wel de laptop gelijk opengeklapt en 3 uurtjes later (om half tien) ben ik alsnog gekomen. Ik weet op zich wel grenzen te stellen als ik ziek ben, om niet naar het kantoor te gaan, maar wel met tegenzin. De kans dat ik thuis toch nog aan het werk ga is dan ook groot.

Workaholics cannot delegate. They are obsessed with staying in direct control of everything linked to their work.

Hier heb ik waarschijnlijk al last van gehad sinds ik een kind ben. Ik heb altijd het idee dat ik werk beter niet uit handen kn geven, omdat ik bang ben dat ik het beter zou doen (of gewoon anders en hoewel ik inzie dat de manier van die ander ook niet slecht is, zie ik het toch liever op mijn manier) en daarom dus ook weinig degeleer. Het werken in een éénmanszaak zonder personeel helpt daar niet bij.
Mijn werk bij Silverware heeft echter wel geholpen in het verdelen van taken, omdat dat daar meer een rol speelt.

Workaholics routinely neglect everything else for the sake of their work.

Als het nodig is werk ik thuis, maar ik weet ook de balans tussen privé en werk aardig te vinden. Soms moet je gewoon even afstand nemen van het werk en achterover gaan zitten. Voor zover ik weet probeer ik geen excuses te vinden om toch te kunnen werken, maar dat is misschien wat lastig te zeggen van mezelf.

If they have to undertake non-work activities, they try to link them to work.

Hier betrap ik mezelf soms wel op, hoewel het naar mijn eigen idee nog meevalt. Mijn bezoekjes aan de sportschool zie ik niet direct als een zakelijk netwerkevent (hoewel ik meestal wel zaken bespreek met m’n “sportmaatje”, maar dat heeft meer te maken met het eerste punt uit deze lijst) en ook andere gelegenheden (verjaardagen e.d.) weet ik te scheiden in privé en zakelijk.

A workaholic’s identity is totally submerged in their work.

Hoewel ik dit lastig vind in te schatten moet ik wel eerlijk toegeven dat ik me kan identificeren met het volgende stukje:

Take away their work and there is nothing left. They cannot face the emptiness that would remain, so they rush back to the only thing that offers them security: their work.

Al verschillende keren heb ik toegegeven dat ik soms “wegduik” in het werk om dingen te vergeten (of zelfs verdringen) en ik heb pas nog een gesprek gehad wat ik zou gaan doen met m’n leven moest ik niet meer aan het werk zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niets kon bedenken…
Misschien toch nog wat meer gaan bloggen?

Many, many workaholics are permanently in denial.

Ik schrijf er over op een openbare weblog, dat lijkt me geen ontkennen, toch?

Al met al komen er dus best een aantal punten uit het artikel terug in mijn eigen leven, maar ik betwijfel of dit mij gelijk een workaholic maakt. Voorlopig geloof ik liever van niet.. Of is dat dan toch dat ontkennen, zoals gezet in het laatste punt?

05-03-2007 19:34 | Leven, Werk | Reacties (RSS 2.0) | Trackback